Andrzej Szczygieł (ur. 10 listopada 1941 w Muszynie, zm. 29 sierpnia 2003 w Zakopanem) – polski historyk i muzealnik. W latach 1984–2003 dyrektor Muzeum Historycznego Miasta Krakowa.
Życiorys Urodził się w Muszynie w rodzinie kultywującej tradycje patriotyczne – jego ojciec Stanisław Szczygieł był żołnierzem Armii Krajowej. Jego matką była Maria Oczkowicz-Siuba. Szkołę podstawową ukończył z wyróżnieniem, a następnie kontynuował naukę w I Liceum Ogólnokształcącym im. Jana Długosza w Nowym Sączu. Był harcerzem i instruktorem Związku Harcerstwa Polskiego.
Początkowo studiował na Politechnice Wrocławskiej i Gdańskiej, jednak po dwóch latach zdecydował się na zmianę kierunku i rozpoczął studia historyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim (1961–1966). Już w czasie studiów aktywnie działał w Kole Historyków, koncentrując się na historii wojskowości. Jego praca magisterska dotyczyła użycia broni pancernej w doktrynach wojennych państw europejskich.
Po ukończeniu studiów został asystentem w Zakładzie Historii Polski Najnowszej UJ, gdzie pracował przez dekadę, prowadząc zajęcia dydaktyczne i badania nad okupacją niemiecką, ruchem oporu i oddziałami AK w Małopolsce. Opublikował kilkanaście artykułów w „Studiach Historycznych” i współpracował z Polskim Słownikiem Biograficznym. Współtworzył także popularne opracowania poświęcone historii Krakowa i regionu.
Od połowy lat 70. pracował w Głównym Urzędzie Kontroli Prasy, a następnie w Wydziale Kultury Komitetu Krakowskiego PZPR. W 1984 r. objął stanowisko dyrektora Muzeum Historycznego Miasta Krakowa, które prowadził do końca życia. Kierując instytucją, rozbudował jej działalność wystawienniczą i naukową, zainicjował nowe stałe ekspozycje, m.in. w Pałacu Krzysztofory, Domu pod Krzyżem, Celestacie, Starej Bożnicy i Kamienicy Hipolitów. Był pomysłodawcą cyklu wystaw „Skarby krakowskich klasztorów”, który zyskał ogólnopolskie uznanie i nagrody Ministerstwa Kultury.
Aktywnie wspierał twórców współczesnych, organizując wystawy w Wieży Ratuszowej i Kamienicy Hipolitów. Dbał o rozwój kontaktów międzynarodowych – dzięki jego staraniom krakowskie szopki były pokazywane m.in. w Paryżu, Rzymie, Sztokholmie, Chicago i Moskwie. Nawiązał bliską współpracę z muzeami we Lwowie, Kijowie, Norymberdze i Lipsku, co zaowocowało wspólnymi ekspozycjami, m.in. o Polakach i Kozakach czy dziedzictwie galicyjskich Żydów.
Działał w Kole Nowosądeczan i inicjował współpracę z Muzeum Okręgowym w Nowym Sączu. Publikował także teksty dotyczące historii muzealnictwa oraz dziejów prowadzonej przez siebie instytucji. Był wieloletnim przewodniczącym Kolegium Wydawniczego Muzeum Historycznego Miasta Krakowa i redaktorem roczników „Krzysztofory”.
Zmarł 29 sierpnia 2003 w Zakopanem po walce z chorobą. Pochowany 4 września 2003 na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kwatera XII b, rząd 24, grób 8).
Odznaczenia Złoty Krzyż Zasługi Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury” Odznaka „Za pracę społeczną dla m. Krakowa” Odznaka „Za zasługi dla Ziemi krakowskiej”
Przypisy
Kategoria:Polscy historycy Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi Kategoria:Ludzie związani z Krakowem Kategoria:Urodzeni w 1941 Kategoria:Ludzie urodzeni w Muszynie Kategoria:Zmarli w 2003 Kategoria:Polscy muzealnicy Kategoria:Pochowani na cmentarzu Rakowickim Kategoria:Dyrektorzy muzeów w Polsce