Hans Küng (ur. 19 marca 1928 w Sursee, zm. 6 kwietnia 2021 w Tybindze) – szwajcarski profesor teologii, duchowny rzymskokatolicki, pisarz i krytyk nauczania Kościoła katolickiego (zwłaszcza w kwestii prymatu papieża), zaangażowany w dziedzinie dialogu międzyreligijnegoNatale Benazzi: 1001 faktów z historii Kościoła. Kraków: Wydawnictwo Salwator, 2010, s. 115..
Życiorys W latach 1948–1951 studiował filozofię w Gregorianum w Rzymie. W latach 1951–1955 odbył studia teologiczne oraz przyjął święcenia kapłańskie. W latach 1955–1957 studiował na Sorbonie i w Instytucie Katolickim w Paryżu, uzyskując tytuł doktora teologii na podstawie pracy Justification. La doctrine de Karl Barth et une réflexion catholique. Książka opublikowana na tej podstawie wzbudziła spore zainteresowanie i uznanie w świecie teologicznym, w tym także samego Karla Bartha. Odbył także dalsze studia w Amsterdamie, Berlinie, Madrycie i Londynie. W latach 1957–1959 pracował jako duszpasterz Hofkirche w Lucernie.
Od 1959 asystent naukowy na Wydziale Teologii Katolickiej Uniwersytetu w Münsterze. W latach 1960–1963 profesor teologii fundamentalnej na Wydziale Teologii Katolickiej Uniwersytetu w Tybindze. W latach 1962–1965 z nominacji papieża Jana XXIII oficjalny doradca (peritus) Soboru watykańskiego II. W czasie obrad Soboru zetknął się z młodym profesorem teologii Josephem Ratzingerem. Zarówno Küng, jak i Ratzinger byli uważani za zwolenników reform soborowych. Od 1963 profesor teologii dogmatycznej i ekumenicznej w Tybindze oraz założyciel i dyrektor Instytutu Badań Ekumenicznych.
W latach 1980–1996 pracował jako wykładowca teologii ekumenicznej i dyrektor Instytutu. W 1995 założył Fundację Weltethos i został jej prezesem. Wykładał gościnnie na uniwersytetach w Stanach Zjednoczonych i w Szwajcarii.
Od 1996 był na emeryturze.
Nieprawowierność W 1979 Kongregacja Nauki Wiary przeprowadziła proces mający na celu zbadanie zgodności z doktryną katolicką wypowiedzi Künga, zwłaszcza kwestionujących dogmat o nieomylności papieża. W deklaracji „o niektórych aspektach nauczania teologicznego profesora Hansa Künga” Kongregacja orzekła, że Hans Küng odszedł w swoich pismach od integralnej wiary katolickiej i dlatego nie może być uważany za teologa katolickiego ani – jako taki – nie może pełnić misji nauczania. Pozbawienie prawa nauczania nie wiązało się jednak z utratą stanu duchownego. Papież Jan Paweł II deklarację zatwierdził. Pomimo werdyktu Küng pozostał wykładowcą teologii na Uniwersytecie w Tybindze, ale tylko ekumenicznej, a jego Instytut Badań Ekumenicznych oddzielono od Wydziału Katolickiego.
24 września 2005 Joseph Ratzinger, jako nowo wybrany papież Benedykt XVI, ku zaskoczeniu obserwatorów, przyjął Künga na czterogodzinnej osobistej audiencji w Castel Gandolfo. Według komunikatu podczas spotkania unikano poruszania drażliwych tematów, ograniczono się do spraw światowego etosu i stosunku nauk przyrodniczych do wiary chrześcijańskiej.
Doktoraty honoris causa Nagrodzony trzynastoma tytułami doktora honoris causa, m.in.: 1963 doktor prawa St. Louis University 1985 doktor teologii University of Cambridgehttp://www.admin.cam.ac.uk/univ/degrees/honorary/. 10 listopada 2004 doktor w dziedzinie filozofii Uniwersytetu w Genui 26 października 2007 doktor Federal University Juiz de Fora w Brazylii.
Nagrody Culture Prize of the German Free Masons (Kolonia, 18 maja 2007) Nagroda Croatian Academic Society (9 listopada 2007) Krzyż Komandorski Orderu Zasługi Republiki Federalnej Niemiec
Przedmioty sporu Hans Küng uznawał wyższość światopoglądu chrześcijańskiego, krytykował jednak naukę Kościoła katolickiego w wielu zagadnieniach: nieomylności papieżaTadeusz Bartoś, Jan Paweł II. Analiza krytyczna. Warszawa, 2008, s. 99., sztucznego zapłodnienia, rygorystycznego zakazu przerywania ciąży, braku możliwości wyświęcania kobiet, nieuznawania święceń Kościoła anglikańskiego, celibatu księży obrządku łacińskiego, zakazu eutanazji, wiecznego trwania piekła.
Publikacje książkowe wydane w języku polskim Küng Hans. Sobór i zjednoczenie. Kraków: Społeczny Instytut Wydawniczy „Znak”, 1964. Küng Hans. Bóg a cierpienie. Warszawa: Instytut Wydawniczy „Pax”, 1973. Küng Hans. Życie wieczne?. Kraków: Oficyna Literacka, 1993. . Küng Hans. Credo: apostolskie wyznanie wiary objaśnione ludziom współczesnym. Warszawa: Wydawnictwo Marba Crown, 1995. . Küng Hans. Nieomylny?. Kraków: Zakład Wydawniczy „Nomos”, 1995. . Küng Hans. Krótka historia Kościoła katolickiego. Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie, 2004. .
Publikacje książkowe Konzil und Wiedervereinigung. Erneuerung als Ruf in die Einheit, Wien-Freiburg-Basel 1960 (tłum. pol. Sobór i zjednoczenie, Kraków 1964) Damit die Welt glaube. Briefe an junge Menschen, München 1962 Strukturen der Kirche, Freiburg-Basel-Wien 1962 Kirche im Konzil, Freiburg-Basel-Wien 1963 i wyd. 2. rozszerzone 1964 Freiheit in der Welt. Sir Thomas More, Einsiedeln 1964 Theologe und Kirche, Einsiedeln 1964 Kirche in Freiheit, Einsiedeln 1964 Christenheit als Minderheit. Die Kirche unter den Weltreligionen, Einsiedeln 1965 Gott und das Leid (Theologische Meditationen 18), Benziger, Einsiedeln-Zürich-Köln 1967, tłum. pol. Bóg a cierpienie, przeł. Irena Gano, Instytut Wydawniczy „Pax”, Warszawa 1973, s. 68 Die Kirche (Ökumenische Forschungen I. 1, Herder, Freiburg-Basel-Wien 1967 Wahrhaftigkeit. Zur Zukunft der Kirche, Freiburg-Basel-Wien 1968 Menschwerdung Gottes. Eine Einführung in Hegels theologisches Denken als Prolegomena zu einer künftigen Christologie, Freiburg i. Breisgau 1970 (Wcielenie Boga) Unfehlbar? Eine Anfrage, Benziger, Zürich-Einsiedeln-Köln 1970 Was ist Kirche? (Herderbücherei 376), Freiburg-Basel-Wien 1970; Wozu Priester? Eine Hilfe, Benziger, Zürich-Einsiedeln-Köln 1971 Freiheit des Christen (Lizenzausgabe: Buchclub Ex Libris), Zürich 1971; Was in der Kirche bleiben muß, Zürich-Einsiedeln-Köln 1973 Fehlbar? Eine Bilanz, Zürich-Einsiedeln-Köln 1973 Christ sein, München 1974 20 Thesen zum Christsein, München 1975 Was ist Firmung?, Zürich-Einsiedeln-Köln 1976 Jesus im Widerstreit. Ein jüdisch-christlicher Dialog (razem z Pinchasem Lapide), Stuttgart-München 1976 Gottesdienst – warum?, Zürich-Einsiedeln-Köln 1976 Heute noch an Gott glauben? (zusammen mit Walter Scheel, Mut zu kritischer Sympathie) Zwei Reden, München 1977 Existiert Gott? Antwort auf die Gottesfrage der Neuzeit, München1978 Wegzeichen in die Zukunft. Programmatisches für eine christlichere Kirche, Hamburg 1980 Die christliche Herausforderung (Kurzfassung von »Christ sein«), München 1980 Kirche – gehalten in der Wahrheit?, Zürich-Einsiedeln-Köln 1979 24 Thesen zur Gottesfrage (Serie Piper 171), München 1979 Kunst und Sinnfrage, Zürich-Einsiedeln-Köln 1980 Glauben an Jesus Christus (Theologische Meditationen 59), Benziger, Zürich-Einsiedeln-Köln 1982 Ewiges Leben?, München 1982 (tłum pol. Życie wieczne?, Kraków 1993, przedmowa: Zbigniew Mikołejko) Christentum und Weltreligionen. Hinführung zum Dialog mit Islam, Hinduismus, Buddhismus (zusammen mit Josef van Ess, Heinrich von Stietencron, Heinz Bechert), München 1984 Woran man sich halten kann. Christliche Orientierung in orientierungsarmer Zeit, Zürich-Einsiedeln-Köln 1985 Dichtung und Religion. Pascal, Gryphius, Lessing, Hölderlin, Novalis, Kierkegaard, Dostojewski, Kafka (zusammen mit Walter Jens), Kindler, München 1985 Church and Change. The Irish Experience, Dublin 1986 Theologie im Aufbruch. Eine ökumenische Grundlegung, München 1987 Freud und die Zukunft der Religion, München 1987 Christentum und Chinesische Religion (razem z Julią Ching), München 1988 Anwälte der Humanität. Thomas Mann, Hermann Hesse, Heinrich Böll (razem z Walterem Jensem), München 1989 Die Hoffnung bewahren. Schriften zur Reform der Kirche, Zürich 1990 Projekt Weltethos, München 1990 Das Judentum. Die religiöse Situation der Zeit, München 1991 Mozart. Spuren der Transzendenz, München 1991 Die Schweiz ohne Orientierung? Europäische Perspektiven, Zürich 1992 Denkwege. Ein Lesebuch, red. K.-J. Kuschel, München 1992 Credo. Das Apostolische Glaubensbekenntnis – Zeitgenossen erklärt, München 1992 (tłum. pol. Credo. Apostolskie Wyznanie Wiary objaśnione ludziom współczesnym), Warszawa 1995 Große christliche Denker, München 1994 Das Christentum. Wesen und Geschichte, München 1994 Menschenwürdig sterben. Ein Plädoyer für Selbstverantwortung (z Walterem Jensem i wypowiedziami Inge Jens, Albina Esera i Dietricha Niethammera), München 1995 Weltethos für Weltpolitik und Weltwirtschaft, München 1997 Spurensuche. Die Weltreligionen auf dem Weg, München 1999). Die Frau im Christentum, München 2001 Kleine Geschichte der katholischen Kirche, Berlin 2001 (tłum. pol. Krótka historia Kościoła katolickiego, Wrocław 2004) Wozu Weltethos? Religion und Ethik in Zeiten der Globalisierung. Im Gespräch mit Jürgen Hoeren, Freiburg 2002 Erkämpfte Freiheit – Erinnerungen, München 2002 Vertrauen, das trägt. Spiritualität für heute, Freiburg-Basel-Wien 2003 Der Islam. Geschichte, Gegenwart, Zukunft, München 2004 Weltethos christlich verstanden (wraz z Angelą Rinn-Maurer), Freiburg-Basel-Wien 2005
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Ekumeniści katoliccy Kategoria:Szwajcarscy teolodzy katoliccy Kategoria:Szwajcarscy duchowni katoliccy Kategoria:Teolodzy wyzwolenia Kategoria:Uczestnicy soboru watykańskiego II Kategoria:Doktorzy honoris causa Kategoria:Urodzeni w 1928 Kategoria:Zmarli w 2021 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu w Tybindze Kategoria:Odznaczeni Orderem Zasługi Republiki Federalnej Niemiec