– litera rozszerzonego alfabetu arabskiego, powstała poprzez połączenie arabskiej litery س z trzema kropkami. Wykorzystywana była dawniej w językach: białoruskim, polskim, perskim i dialektach maghrebskich języka arabskiego.
Wykorzystanie W dialektach maghrebskich języka arabskiego litera ڛ oznaczała dźwięk [], tj. spółgłoskę zwarto-szczelinowa zadziąsłową bezdźwięczną.
W stworzonej w 1056 r. kopii Księgi lekarstw w języku perskim (کتاب الابنیه عن حقائق الادویه, Kitāb al-Abnīyat ʿan ḥaqāʾiq al-adwiya), jej autor Abu Mansur Muvaffak Harawi wykorzystał literę ڛ jako wariant rękopiśmienny س w celu odróżnienia jej od ش.
W XVI, XVII i XX wieku litera ڛ była wykorzystywana przez polskich Tatarów do zapisu dźwięku [] (palatalizowanej spółgłoski szczelinowej dziąsłowej bezdźwięcznej) w różnych rękopisach sporządzanych w języku polskim i białoruskim.
Postacie litery
Kodowanie
Zobacz też
Alfabet arabski
Przypisy
Kategoria:Litery alfabetu arabskiego