Irm Hermann, właśc. Irmgard Hermann (ur. 4 października 1942 w Monachium, zm. 26 maja 2020 w Berlinie) – niemiecka aktorka teatralna, filmowa i telewizyjna, również reżyserka i producentka.
Życiorys Najbardziej znana jest ze swojej aktorskiej współpracy z Rainerem Wernerem Fassbinderem, z którym w czasie swojego pobytu w Monachium nakręciła kilkanaście filmów. Była, obok m.in. Hanny Schygulli, stałą członkinią grupy aktorskiej Fassbindera, brała udział w tworzeniu tzw. Antyteatru (Antiteater). Fassbindera poznała w 1965, pracując jako sekretarka w firmie ADAC (wynajem samochodów). W jego filmach grywała często role kobiet drobnomieszczańskich, sfrustrowanych, neurotycznych. Do jej najbardziej pamiętnych występów należy zaliczyć role Irmgard Epp w Handlarzu czterech pór roku, za którą otrzymała Niemiecką Nagrodę Filmową, oraz Marlene w Gorzkich łzach Petry von Kant, gdzie nie wypowiada ani jednego słowa.
Z wykształcenia jest ekonomistką. W wywiadach wielokrotnie przyznawała, że to Fassbinder zrobił z niej aktorkę, „oszlifował”, był jej mistrzem i że to od niego nauczyła się aktorstwa. Po siedmiu latach współpracy zdecydowała się jednak odejść z grupy reżysera, jak sama przyznawała, zmęczona morderczym trybem pracy, tyranią panującą na planie, podobieństwem otrzymywanych ról, tęskniąca za „normalnym” życiem. W 1975 wyjechała z Monachium i osiedliła się w Berlinie. Tam wyszła za mąż za autora sztuk dla dzieci Dietmara Roberga, z którym ma dwóch synów. Występowała m.in. na deskach berlińskiej Freie Volksbühne. Na swoim koncie ma około 100 ról filmowych.
Filmografia (w filmach Fassbindera) 1966: Miejski włóczęga (Der Stadtstreicher) 1969: Miłość jest zimniejsza niż śmierć (Liebe ist kälter als der Tod), również jako producentka 1969: Dzieciorób (Katzelmacher) 1970: Bogowie zarazy (Götter der Pest) 1970: Amerykański żołnierz (Der Amerikanische Soldat) 1970: Dlaczego pan R. oszalał? (Warum läuft Herr R. Amok?) 1971: Pionierzy z Ingolstadt (Pioniere in Ingolstadt) (TV) 1972: Osiem godzin nie czyni dnia (Acht Stunden sind kein Tag) (TV) 1972: Gorzkie łzy Petry von Kant (Die bitteren Tränen der Petra von Kant) 1972: Handlarz czterech pór roku (Der Händler der vier Jahreszeiten) 1973: Wildwechsel (TV), również jako asystentka reżysera 1974: Opowieść o Effi Briest (Effi Briest) 1974: Strach zżerać duszę (Angst essen Seele auf) 1974: Nora Helmer (TV) 1975: Prawo silniejszego (Faustrecht der Freiheit) (1975), również jako asystentka reżysera 1975: (Angst vor der Angst) 1975: Matka Küsters idzie do nieba (Mutter Küsters Fährt zum Himmel) 1977: Kobiety w Nowym Jorku (Frauen in New York) 1980: Berlin Alexanderplatz 1981: Lili Marleen
Wybrana filmografia po 1975 (bez udziału Fassbindera) 1976: (Sternsteinhof), reż. Hans W. Geißendörfer 1978: Woyzeck, reż. Werner Herzog 1980: Stacja końcowa: Wolność (Endstation Freiheit), reż. Reinhard Hauff 1982: (Fünf letzte Tage), reż. Percy Adlon 1982: (Die weiße Rose), reż. Michael Verhoeven 1983: (Ediths Tagebuch), reż. Hans W. Geißendörfer 1983: (Die Schaukel), reż. Percy Adlon 1990: Letztes aus der Da Da eR 2000: Paradiso – siedem dni z siedmioma kobietami (Paradiso – Sieben Tage mit sieben Frauen), reż. Rudolf Thome 2002: Dziesięć minut później – Wiolonczela (Ten Minutes Older: The Cello), nowela: Oświecenie (The Enlightenment), reż. Volker Schlöndorff 2005: Człowiek z ambasady (Mann von der Botschaft), reż. Dito Tsintsadze 2008: Kobieta w Berlinie (Anonyma – Eine Frau in Berlin), reż. Max Färberböck
Nagrody 1972: Niemiecka Nagroda Filmowa (Złoto) dla najlepszej aktorki za rolę w „Handlarzu czterech pór roku” 1983: Niemiecka Nagroda Filmowa (Złoto) dla najlepszej aktorki za rolę w „Die weiße Rose” 2000: MFF Berlin (Srebrny Niedźwiedź) za rolę w „Paradiso – siedem dni z siedmioma kobietami”
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Niemieckie aktorki teatralne Kategoria:Ludzie urodzeni w Monachium Kategoria:Urodzeni w 1942 Kategoria:Zmarli w 2020 Kategoria:Niemieckie aktorki filmowe