Juliusz Grabowski (ur. 29 stycznia 1908 w Nizinach k. Wołkowyska, zm. 26 maja 2001) – polski uczony, profesor inżynier telekomunikacji i systemów teletransmisyjnych na Wydziale Elektroniki i Technik Informacyjnych Politechniki Warszawskiej.
Życiorys W 1928 ukończył wileńskie Gimnazjum im. Króla Zygmunta Augusta, a następnie studiował na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej, pełnił funkcję prezesa Naukowego Koła Elektryków studentów PW. W 1936 rozpoczął pracę w Państwowych Zakładach Tele- i Radiotechnicznych w Warszawie, w 1937 ukończył studia.
Po wybuchu II wojny światowej przedostał się na Wileńszczyznę, następnie na Litwę, a stamtąd na Nowogródczyznę. Od stycznia 1943 był żołnierzem Armii Krajowej, był odpowiedzialny na łączność radiową oddziału AK „Łąka” z Komendą Główną. Uczestniczył w Akcji „Burza” i Operacji „Ostra Brama”, jego zadaniem było utrzymanie łączności radiowej z Komendą Główną AK i rządem RP w Londynie. Radiostacja została zlikwidowana przez NKWD 8 września 1944.
Po zakończeniu wojny powrócił do Warszawy, gdzie na Politechnice uzyskał stopień inżyniera elektryka. Rozpoczął wówczas pracę dydaktyczną i naukowo-badawczą na Politechnice oraz w Szkole Inżynierskiej im. Hipolita Wawelberga i Stanisława Rotwanda, początkowo jako starszy asystent, a następnie profesor kontraktowy i zastępca profesora. Równocześnie od 1945 kontynuował pracę w Państwowych Zakładach Tele- i Radiotechnicznych, a następnie w Zakładach Wytwórczych Materiałów Teletechnicznych, Zakładach Radiowych im. Marcina Kasprzaka, Przemysłowym Instytucie Telekomunikacji, a od 1948 w Instytucie Teletechnicznym. W 1950 należał do grona organizatorów Wieczorowej Szkoły Inżynierskiej, a następnie został w niej kierownikiem Sekcji Transmisji. W 1956 otrzymał etat docenta w Katedrze Teletransmisji Przewodowej Politechniki Warszawskiej, rok później zrezygnował z pracy w Instytucie Teletechnicznym, a w 1960 z pracy w Wieczorowej Szkole Inżynierskiej. Pełnił funkcję pełniącego obowiązki zastępcy kierownika Katedry Teletransmisji Przewodowej, od 1964 był docentem oraz kierował Katedrą Urządzeń Teletransmisyjnych i Telegraficznych. Następnie pracował w Instytucie Teletechniki, gdzie w latach 1971–1973 zajmował stanowisko zastępcy dyrektora ds. naukowo-badawczych. W 1973 został dyrektorem Instytutu Teleelektroniki, od 1975 był docentem, a od 1976 profesorem kontraktowym w Instytucie Łączności. W 1978 przeszedł na emeryturę, równocześnie pozostając do 1990 dyrektorem IŁ. W 1983 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego. Przez cały ten czas pracował równocześnie jako wykładowca na Politechnice Warszawskiej, gdzie pełnił funkcję prodziekana Wydziału Łączności, kierownika Wieczorowego Studium Zawodowego, kierownika Zakładu Urządzeń Teletransmisyjnych, a także kierownika Zakładu, a następnie Zespołu Systemów TeletransmisyjnychJuliusz Grabowski (1908–2001), Sylwetki Automatyków i Pomiarowców, APW Politechnika Warszawska..
Pochowany na cmentarzu parafialnym w Grodzisku Mazowieckim (kwatera F1/08/05)Wykaz profesorów i docentów Politechniki Warszawskiej zmarłych w latach 2000–2010, Witold Szuman..
Praca naukowa Juliusz Grabowski pracował nad rozwojem polskiej techniki teletransmisyjnej, przed 1939 pracował nad urządzeniami radiofonicznymi, radiotelefonicznymi i teletransmisyjnymi, z których wiele zostało wprowadzonych do produkcji. Opracował również jako pierwszy teorię i zastosowania ujemnego sprężenia zwrotnego we wzmacniaczach. Po 1945 prowadził prace badawcze i projektowe nad telefonicznymi systemami nośnymi symetrycznymi i współosiowymi K-1920 i TN-300, w latach 1952–1963 tworzył zespoły naukowo-badawcze i techniczne oraz bazę materialną dotyczącą badań i wdrażania systemów teletransmisyjnych. Po 1964 wyniki prac prowadzonych przez Juliusza Grabowskiego z zespołem nad systemami współosiowymi zostały wielokrotnie nagrodzone i wdrożone do produkcji przemysłowej. Od 1964 pracował nad transmisją danych, razem z zespołem opracował dwa systemy transmisji. System śledzący z wykrywaniem błędów UTD-1 oraz system z kanałem zwrotnym i korekcją błędów UTD-1200. Obie prace były wybitnymi osiągnięciami, które uhonorowano wieloma nagrodami w tym zespołową Nagrodą Państwową II stopnia przyznaną w 1972. Ponadto Juliusz Grabowski pracował nad miernictwem teletransmisyjnym, efektem tych prac był zestaw wyspecjalizowanej aparatury kontrolno-pomiarowej.
Dorobek naukowy to ponad 50 pozycji opublikowanych i niepublikowanych, z których połowa to prace autorskie, wśród których wiele opracowań i opisów wyników badań naukowych prowadzonych na potrzeby gospodarki narodowej, a także prace informacyjne o postępach wiedzy i techniki.
Członkostwo Światowy Związek Żołnierzy Armii Krajowej; Związek Nauczycielstwa Polskiego Politechniki Warszawskiej; Stowarzyszenie Elektryków Polskich, honorowy członek SEP (nr 69, 1989), zasłużony senior Stowarzyszenia Elektryków Polskich (nr 29, 1989); Centralne Kolegium Sekcji Telekomunikacji; Centralna Komisja Szkolnictwa Elektrycznego; Polski Komitet Optoelektroniki; Członek i przewodniczący Zespołu Teletransmisji w Komitecie Elektroniki i Telekomunikacji Polskiej Akademii Nauk; Komisja Główna Elektroniki i Telekomunikacji Komitetu Nauki i Techniki; Polski Komitet Automatyczny Przetwarzania Informacji NOT.
Zasiadał w wielu radach naukowych m.in.: RN Wojskowego Instytutu łączności; RN Wydzielonego Biura Rozwojowego Zakładów Materiałów Magnetycznych „Polfer”; RN Krajowej Komisji Międzynarodowego Doradczego Komitetu Telefonicznego i Telegraficznego (Comite Consultatif International Telegraphique et Telephonique — CCITT) jako członek Prezydium. Rada Naukowo-Techniczna przy Ministrze Przemysłu Ciężkiego.
Ordery i odznaczenia Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych Złoty Krzyż Zasługi Medal 10-lecia Polski Ludowej (19 stycznia 1955) - Uchwała Rady Państwa z dnia 19 stycznia 1955 r. nr 0/201 - na wniosek Ministra Szkolnictwa Wyższego. Medal Komisji Edukacji Narodowej Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Medal im. Mieczysława Pożaryskiego Medal im. Kazimierza Szpotańskiego Medal im. Janusza Groszkowskiego Złota Honorowa Odznaka „Zasłużonego Pracownika Łączności” Złota Honorowa Odznaka SEP Złota Honorowa Odznaka NOT Honorowa Odznaka Żołnierza Armii Krajowej Okręgów „Wiano” i „Nów” Źródło: Juliusz Grabowski (1908–2001)
Przypisy
Bibliografia Profesorowie i docenci Wydziału Elektroniki i Technik Informacyjnych Politechniki Warszawskiej 1951–2001. Pod red. J.S. Bobera i R. Z. Morawskiego. Oficyna Wyd. PW, Warszawa 2001. .
Kategoria:Absolwenci Politechniki Warszawskiej Kategoria:Członkowie Komitetu Elektroniki i Telekomunikacji PAN Kategoria:Członkowie Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej (kombatanci) Kategoria:Ludzie związani z Grodziskiem Mazowieckim Kategoria:Odznaczeni Brązowym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju” Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju” Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi Kategoria:Pochowani w Grodzisku Mazowieckim Kategoria:Polscy inżynierowie elektrotechnicy Kategoria:Urodzeni w 1908 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Politechniki Warszawskiej Kategoria:Zmarli w 2001 Kategoria:Żołnierze Okręgu Wilno Armii Krajowej