Pseudolycopodiella – rodzaj roślin należący do rodziny widłakowatych. Obejmuje ok. 10–14 gatunków. Rośliny te występują na wszystkich kontynentach w strefie międzyzwrotnikowej, a w strefie umiarkowanej obecne są w południowej Afryce, Australii i Nowej Zelandii, na półkuli północnej w zachodniej Azji i w zachodniej części Ameryki Północnej. Brak tych roślin jedynie na Antarktydzie i w Europie. Najczęściej rosną na mokradłach i na wilgotnych, piaszczystych glebach. Niektóre gatunki przystosowane są do okresowych suszy i pożarów, przeżywając je w postaci bulwek, będących wrastającymi pod powierzchnią gruntu zgrubiałymi szczytami pędów. Zjawisko opisał poprawnie (wcześniej pojawiały się błędne informacje o bulwach korzeniowych) w 1975 Jan Kornaś na przykładzie Lycopodium carolinianum var. tuberosum (=Pseudolycopodiella tuberosa) z Zambii.
Morfologia Pokrój Pędy naziemne płożące – ścielące się na powierzchni gruntu, korzeniące się. Z pędu bocznie wyrastają płożące się odgałęzienia, a z jego części grzbietowej nierozgałęziające się, wzniesione pędy zwieńczone pojedynczym kłosem zarodnionośnym, osiągające do 40 cm wysokości. U niektórych gatunków wykształcają się rozmnóżki. Liście (mikrofile) U części gatunków liście na pędach płożących jednakowo wykształcone, u innych wyraźnie zróżnicowane – z liśćmi bocznymi szerokimi i długimi i zredukowanymi (krótkimi i wąskimi) liśćmi na grzbiecie pędu. Liście na wzniesionym pędzie kłosonośnym u części gatunków takie same jak na pędach wegetatywnych, u innych zredukowane i odległe – w efekcie pędy te mają formę szypuły wynoszącej wzniesiony kłos zarodnionośny. Zarodnie Nerkowate, okryte jednakowymi fałdami rozwijają się na górnej powierzchni sporofili tworzących pojedynczy kłos zarodnionośny (u Lycopodiella fałdy są nierówne, a zarodnie umieszczone w kątach liści). Sporofile wyrastają w kłosie skrętolegle w 4–10 pionowych rzędach (u Lycopodiella w 10 lub większej liczbie). Sporofile są dwa razy lub więcej szersze od liści na pędzie (szypule) pod kłosem, są jajowate do jajowatolancetowatych, na brzegu ledwo szorstkie, drobno ząbkowane.
Systematyka Pierwotnie rośliny tu zaliczane, jak wszystkie współczesne widłakowate, włączane były do jednego rodzaju – widłak Lycopodium. Werner Rothmaler w 1944 wyróżnił w randze osobnego rodzaju Lepidotis Beauv., który objął m.in. te rośliny, a 1964 roku Josef Holub przeniósł ten rodzaj pod nazwę Lycopodiella (L.) Holub. Rodzaj był do początków XXI wieku zwykle szeroko ujmowany – liczył ok. 40 gatunków występujących na półkuli północnej i w strefie międzyzwrotnikowej, z centrum zróżnicowania w Ameryce Południowej. Już w 1983 Holub zaproponował wyodrębnienie rodzaju Pseudolycopodiella, jednak popularniejsze było ujęcie Øllgaarda, zgodnie z którym gatunki tu zaliczane klasyfikowane były jako jedna z czterech sekcji Lycopodiella – sec. Caroliniana (Bruce) B. Øllgaard. Ostatecznie w systemie PPG I z 2016 roku przyjęto jednak podział Lycopodiella sensu lato na cztery rodzaje, z których jednym jest Pseudolycopodiella (pozostałe rodzaje to: Lycopodiella sensu stricto, Lateristachys i Palhinhaea).
Wykaz gatunków Pseudolycopodiella affinis (Bory) Holub Pseudolycopodiella benjaminiana (P.G.Windisch) B. Øllg. Pseudolycopodiella brevipedunculata (Alderw.) Holub Pseudolycopodiella carnosa (Silveira) Holub Pseudolycopodiella caroliniana (L.) Holub Pseudolycopodiella contexta (C.Mart.) Holub Pseudolycopodiella iuliformis (Underw. & F.E.Lloyd) Holub Pseudolycopodiella krameriana (B. Øllg.) B. Øllg. Pseudolycopodiella meridionalis (Underw. & F.E.Lloyd) Holub Pseudolycopodiella paradoxa (Mart.) Holub Pseudolycopodiella sarcocaulon (Kuhn) Holub Pseudolycopodiella serpentina (Kunze) Holub Pseudolycopodiella tatei (A.C.Sm.) Holub Pseudolycopodiella tuberosa (Kuhn) Holub Przypisy
Kategoria:Widłaki