Janusz Stanisław Garbacz (ur. 1 października 1928 w Ostrowie Wielkopolskim, zm. 10 lutego 2016) – polski urzędnik, działacz komunistyczny, chemik, przewodniczący prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Ostrowie Wielkopolskim w latach 1969–1973.

Życiorys Syn Stanisława, przed wojną radnego miejskiego związanego z obozem sanacjiW dostępnych źródłach nie można potwierdzić informacji, że ojciec Janusza Garbacza był radnym. Wiadomo jednak, że w radzie miejskiej zasiadał Stanisław Garbacz, zaś zgodnie z „Księgą adresową miasta Ostrowa” z 1938 w mieście żyła tylko jedna osoba o takim imieniu i nazwisku. Jej adres pokrywa się z miejscem zamieszkania rodziny Janusza Garbacza., i Władysławy, de domo Kałużyńskiej. Uczył się w Szkole Powszechnej im. Tadeusza KościuszkiWspółcześnie Szkoła Podstawowa nr 4 im. Królowej Jadwigi w Ostrowie Wielkopolskim.. W czasie II wojny światowej Niemcy pozbawili jego rodzinę domu. Od 1942 pracował jako pomocnik elektromontera, równocześnie ucząc się na tajnych kompletach. W 1944 skierowany do robót przymusowych w Lubrańcu. Po powrocie do rodzinnego miasta aresztowany przez Gestapo w listopadzie 1944, uratowany wkroczeniem Armii Czerwonej w styczniu 1945.

W 1946 ukończył I Państwowe Gimnazjum i Liceum Męskie w Ostrowie Wielkopolskim. Po maturze zaczął studiować chemię na Uniwersytecie Poznańskim, utrzymując się z pracy nauczyciela fizyki w Kościanie. Na studiach należał do Związku Młodzieży Polskiej. Dyplom uzyskał w 1952. Skierowany do pracy w przemyśle filmowym: początkowo w wytwórni w Łodzi, a od 1959 we Wrocławiu. W tym samym roku wrócił do rodzinnego miasta. Pracował w Chemicznej Spółdzielni Pracy, uczył chemii w swojej szkole średniej i liceum ekonomicznym. Został dyrektorem Miejskiego Przedsiębiorstwem Przemysłu Terenowego, a w 1967 Zakładów Automatyki Przemysłowej.

Członek Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej od 1961. W latach 1961–1967 działał w ośrodku propagandy komitetu powiatowego PZPR. W 1969 Miejska Rada Narodowa w Ostrowie Wielkopolskim wybrała go na przewodniczącego prezydium. Został też członkiem egzekutywy komitetu powiatowego partii. Jako szef lokalnej administracji państwowej musiał borykać się ze skutkami fiaska planu pięcioletniego.

W 1973 zrezygnował z kierowania prezydium MRN i zaczął pracę w odazotowni gazu w Odolanowie. Został biegłym sądowym w zakresie chemii (do 1997). W 1982 przeszedł na emeryturę, odznaczono go wówczas Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Od 1985 stał na czele ostrowskich struktur Patriotycznego Ruchu Odrodzenia Narodowego.

Zmarł 10 lutego 2016. Spoczął na ostrowskim cmentarzu przy ul. Bema.

Życie prywatne W 1955 ożenił się z Heleną, de domo Stawicką. Mieli dwóch synów: Jarosława (ur. 1956) i Przemysława (ur. 1959).

Uwagi

Przypisy

Kategoria:Absolwenci I Liceum Ogólnokształcącego im. Jana Kompałły i Wojciecha Lipskiego w Ostrowie Wielkopolskim Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu Kategoria:Członkowie rad miejskich PRON Kategoria:Członkowie Związku Młodzieży Polskiej Kategoria:Działacze PZPR Kategoria:Ludzie urodzeni w Ostrowie Wielkopolskim Kategoria:Ludzie związani z administracją publiczną Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Pochowani w Ostrowie Wielkopolskim Kategoria:Polscy chemicy Kategoria:Urodzeni w 1928 Kategoria:Zmarli w 2016