Hilding Constantin Rosenberg (ur. 21 czerwca 1892 w w prowincji Skania, zm. 19 maja 1985 w Sztokholmie) – szwedzki kompozytor.
Życiorys W dzieciństwie uczył się gry na fortepianie i organach. W latach 1914–1918 pobierał lekcje fortepianu u w Sztokholmie. Od 1915 do 1916 roku studiował też kompozycję u w Królewskiej Akademii Muzycznej. W latach 1920–1921 odbył podróż do Berlina, Drezna, Wiednia i Paryża, w trakcie której zapoznał się z nowymi trendami w muzyce (Schönberg, Hindemith, Strawinski, grupa Les Six). W Dreźnie uczył się dyrygentury u Hermanna Scherchena, po powrocie do Szwecji studiował natomiast kontrapunkt u Wilhelma Stenhammara.
Występował jako pianista solista i kameralista. W 1926 roku nawiązał współpracę z reżyserem teatralnym Perem Lindbergiem, która zaowocowała powstaniem muzyki do ponad 40 spektakli. W latach 1932–1934 był dyrygentem Opery Królewskiej w Sztokholmie. Występował gościnnie jako dyrygent w Szwecji i za granicą. W latach 1951–1954 wicedyrektor Królewskiej Akademii Muzycznej. Doktor honoris causa uniwersytetu w Uppsali (1957).
Twórczość Uważany za najważniejszą postać szwedzkiej muzyki XX wieku. W okresie młodzieńczym tworzył pod wpływem Jeana Sibeliusa, w latach 20. dokonał jednak radykalizacji swojego języka muzycznego, pod wpływem kontaktu z nowoczesną muzyką europejską rozszerzając spektrum środków stylistycznych i technicznych. Posługiwał się techniką kontrapunktyczną ukształtowaną z jednej strony pod wpływem Hindemitha, z drugiej strony nawiązującą do tradycji muzyki kościelnej i J.S. Bacha. W swojej twórczości sięgał też po motywy ludowe. Do grona jego uczniów należeli Karl-Birger Blomdahl, Ingvar Lidholm i Sven-Erik Bäck.
Ważniejsze kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Przypisy
Kategoria:Szwedzcy kompozytorzy Kategoria:Urodzeni w 1892 Kategoria:Zmarli w 1985