Ilmar-Aleksander Talve od 1936 r. Thalfeldt (ur. 17 stycznia 1919 we Mdze, zm. 21 kwietnia 2007 w Turku) – estoński pisarz, etnolog i wykładowca, który pracował głównie w Szwecji i Finlandii. Publikuwał opowiadania, powieści i wspomnienia, a także monografie naukowe.
Życiorys Ilmar Talve urodził się 17 stycznia 1919 r. w miejscowości Mga, w obwodzie leningradzkim, w Rosji. W 1920 r. przeprowadził się z rodziną do Estonii. Do szkoły podstawowej i średniej uczęszczał w Tapie. W latach 1938–1942 studiował etnografię, filologię estońską i folklor na Uniwersytecie w Tartu. W latach 1940–1943 pracował w Estońskim Muzeum Narodowym. W 1943 r. wyjechał do Finlandii, gdzie zgłosił się do służby w estońskim pułku piechoty nr. 200 w armii fińskiej. W 1944 r. wrócił do Estonii. Został aresztowany przez Niemców i wysłany do obozu (Fremdenarbeiter) we Flensburgu. W 1945 r. uciekł do Szwecji. W latach 1947–1951 kontynuował studia na uniwersytecie w Sztokholmie, a w 1960 r. obronił doktorat z filozofii. W latach 40. i 50. pracował jako asystent w Nordiska Museet w Sztokholmie. Od 1946 r. był członkiem grupy literackiej Tuulisui. W 1959 r. przeprowadził się do Finlandii. Od 1959 r. był wykładowcą na uniwersytecie w Turku w Finlandii. W 2005 r. otrzymał doktorat honoris causa od Uniwersytetu w Tartu. Zmarł w Turku w Finlandii.
Twórczość thumb|left|Ilmar Talve i Helmut Piirimäe, 2004 Ilmar Talve publikował opowiadania, powieści, wspomnienia, feuilletony, artykuły i recenzje. Jest autorem wielu monografii kulturowo-historycznych i socjologicznych, opublikował 11 prac naukowych w latach 1959–1988. Napisał książkę o fińskiej kulturze ludowej (tomy I i II, 1979) oraz estońskiej historii kultury (2004). Wybór jego opublikowanych felietonów z prasy został wydany w kolekcji See oli sel ajal kui… w 1990 r. Wydał także trzytomową autobiografię: Kevad Eestis (1997), Kutsumatu külaline (1998) i Kolmas kodumaa (1999), odnoszącą się odpowiednio do trzech okresów w życiu pisarza: estońskiego, szwedzkiego i fińskiego. Wielokrotnie był nagradzany za swoją twórczość, m.in. w 1993 r. otrzymał nagrodę im. Friedeberta Tuglasa, w 1997 r. jedno z najwyższych odznaczeń państwowych Estonii – Order Herbu Państwowego.
Wybrane dzieła Fikcja Ainult inimene, 1948 Maja lumes, 1952 Juhansoni reisid, 1959 Maapagu, 1988 Wspomnienia Kevad Eestis, 1997 Kutsumatu külaline, 1998 Kolmas kodumaa, 1999 Monografie Saun ja kuivati Põhja-Euroopas, 1960 Soome rahvakultuur, 1979 Eesti kultuurilugu: keskaja algusest Eesti iseseisvuseni, 2004 Publicystyka See oli sel ajal kui..., 1990 Vanem ja noorem Eesti, 2008
Przypisy
Kategoria:Estońscy pisarze Kategoria:Doktorzy honoris causa Uniwersytetu w Tartu Kategoria:Urodzeni w 1919 Kategoria:Zmarli w 2007