Nikołaj Konstantinowicz Koczetkow (ros. Николай Константинович Кочетков, ur. w Moskwie, zm. 21 grudnia 2005 tamże) – radziecki i rosyjski chemik.
Życiorys W 1932 skończył moskiewskie technikum, 1932-1934 pracował jako starszy technik w centralnym laboratorium materiałów budowlanych moskiewskiego trustu budowlanego i starszy laborant centralnego laboratorium zakładów chemicznych im. Frunzego w Moskwie. W 1939 ukończył Moskiewski Instytut Precyzyjnej Technologii Chemicznej im. Łomonosowa, we wrześniu 1939 został powołany do Armii Czerwonej, służył w wojskach chemicznych. W czerwcu 1944 został skierowany na front wojny ZSRR z Niemcami, walczył w składzie 466 samodzielnej kompanii obrony chemicznej 391 Dywizji Piechoty na 2 Froncie Nadbałtyckim i od lutego 1945 1 Ukraińskim, brał udział w operacji rzeczycko-dźwińskiej, madońskiej, nadbałtyckiej, górnośląskiej i praskiej. W 1945 został zdemobilizowany, pracował jako wykładowca chemii organicznej w dziale chemii organicznej Wydziału Chemicznego Moskiewskiego Uniwersytetu Państwowego im. Łomonosowa, gdzie był asystentem, od 1951 adiunktem, a od 1955 profesorem (w 1953 otrzymał stopień doktora). Jednocześnie, od 1954 do 1960 kierował wydziałem syntezy organicznej Instytutu Farmakologii i Chemioterapii Akademii Nauk Medycznych ZSRR, w 1960 został kierownikiem laboratorium Instytutu Chemii Związków Naturalnych Akademii Nauk ZSRR, jednocześnie 1965-1969 był kierownikiem grupy Instytutu Hematologii i Transfuzji Krwi Ministerstwa Zdrowia ZSRR. W 1966 objął funkcję dyrektora i kierownika laboratorium Instytutu Chemii Organicznej Akademii Nauk ZSRR, gdzie prowadził badania w dziedzinie syntetycznej chemii organicznej, chemii węglowodanów i rozwoju chemicznej modyfikacji kwasów nukleinowych. W 1953 odkrył tautomerię enamino-iminową. Pracował nad rozwojem nowoczesnych metod analizy strukturalnej i syntezy chemicznej złożonych pochodnych węglowodanów, syntezując nowe rodzaje leków, zwłaszcza przeciwgruźliczych, przeciwdrgawkowych i przeciwalergicznych. Opracował nowe metody syntezy wiązań glikozydowych umożliwiających po raz pierwszy syntezę serologicznych aktywnych polisacharydów bakteryjnych o złożonej strukturze. W 1960 został członkiem korespondentem, a w 1979 akademikiem Akademii Nauk ZSRR, poza tym od 1957 był członkiem korespondentem Akademii Nauk Medycznych. Od 1988 do końca życia był dyrektorem honorowym i kierownikiem naukowym Instytutu Chemii Organicznej im. Zielinskiego. Napisał ponad 1050 prac naukowych, 6 monografii i dokonał 25 wynalazków. Był bezpartyjny. W 1986 został członkiem rzeczywistym PAN, od 1973 był też członkiem Francuskiego Towarzystwa Chemicznego.
Odznaczenia i nagrody Medal Sierp i Młot Bohatera Pracy Socjalistycznej (17 maja 1985) Order Lenina (trzykrotnie, 20 lipca 1971, 16 maja 1975 i 17 maja 1985) Order „Znak Honoru” (27 kwietnia 1967) Order Wojny Ojczyźnianej II klasy (11 marca 1985) Nagroda Leninowska (1988) Medal „Za Odwagę” (12 listopada 1944) Medal „Za wyzwolenie Pragi” Złoty Medal im. Łomonosowa Rosyjskiej Akademii Nauk (1994) Złoty Medal Słowackiej Akademii Nauk (1986) I inne.
Bibliografia Biogram na stronie warheroes.ru (ros.) [dostęp 2019-06-08]
Kategoria:Bohaterowie Pracy Socjalistycznej Kategoria:Członkowie zagraniczni PAN Kategoria:Laureaci Nagrody Leninowskiej Kategoria:Ludzie urodzeni w Moskwie Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za Odwagę” (ZSRR) Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina Kategoria:Odznaczeni Orderem Wojny Ojczyźnianej II klasy Kategoria:Odznaczeni Orderem „Znak Honoru” Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Trojekurowskim w Moskwie Kategoria:Rosyjscy chemicy Kategoria:Radzieccy żołnierze II wojny światowej Kategoria:Urodzeni w 1915 Kategoria:Zmarli w 2005