Lisette Oropesa (ur. 29 września 1983) – amerykańska śpiewaczka operowa, sopran koloraturowy. Repertuar artystki obejmuje dzieła C.W. Glucka, G.F. Händla, W.A. Mozarta, G. Rossiniego, G. Donizettiego, G. Verdiego, G. Bizeta, J. Masseneta, G. Pucciniego, G. Meyerbeera, D. Catána. Szczególnie kojarzona jest z rolami Gildy, Zuzanny, Konstancji i Łucji. Jej dorobek sceniczny to ponad 30 głównych ról operowych zagranych w prawie 400-stu przedstawieniach.
W 2019 Lisette Oropesa zdobyła dwa największe trofea sceniczne przyznawane śpiewakom operowym w Stanach Zjednoczonych: nagrodę Richarda Tuckera i nagrodę Beverly Sills. Był to drugi przypadek w historii gdy jeden solista otrzymał obie nagrody w tym samym roku.
W 2015 współpracowała przy wydaniu poradnika „Master Singers: Advice from the Stage”, który zawiera wywiady ze znanymi śpiewakami analizujące ich „technikę, sztukę, interpretację i scenografię”.
Artystka prowadzi kursy mistrzowskie na uniwersytetach i w programach kształcenia młodych śpiewaków.
Prywatnie jest weganką i biegaczką maratonów, czym dzieliła się w wywiadzie dla Runner’s World oraz w książce o bieganiu i diecie roślinnej.
Wczesne lata i edukacja Lisette Oropesa urodziła się w Nowym Orleanie (stan Luizjana). Jej rodzice przybyli tam z Kuby. Dzieciństwo i młodość spędziła w Baton Rouge.
W dzieciństwie uczyła się gry na flecie. Za radą matki zgłosiła się na przesłuchanie do Szkoły Muzycznej na Uniwersytecie Stanu Luizjana (LSU School of Music), a w rezultacie dołączyła do programu wokalnego Roberta Graysona.
Kariera Początki i pierwsze lata w Metropolitan Opera W 2005 roku Lisette Oropesa została laureatką prestiżowego konkursu wokalnego Metropolitan Opera National Council Auditions, w kolejnych latach zdobywając wiele tego typu nagród (rozdział: Nagrody). Przez trzy kolejne lata uczestniczyła także w programie „Lindemann Young Artists Development Program”. W tym czasie zadebiutowała w Metropolitan Opera (MET) drugoplanową rolą w przedstawieniu Idomeneusz pod batutą Jamesa Levine’a. Talent młodej śpiewaczki został szybko doceniony rolą Zuzanny w Weselu Figara wystawionym przez MET w październiku 2007 roku. W tej pierwszej głównej roli wystąpiła u boku Erwina Schrotta w pięciu przedstawieniach reżyserii Sir Jonathana Millera. Następnych kilka sezonów w MET z małymi wyjątkami to głównie role mniejsze i drugoplanowe. W sezonie 2007/2008 Lisette Oropesa grała rolę Duszka Rosy w Jasiu i Małgosi. W kolejnym sezonie; rolę Lisette w Jaskółce produkcji Nicolasa Joëla u boku Angeli Gheorghiu, Roberto Alagny i Samuela Rameya; rolę Woglindy w Złocie Renu i Leśnego Ptaszka w Zygfrydzie. We wrześniu 2010 roku ponownie wystąpiła w roli Woglindy. W maju 2011 roku zaśpiewała rolę boga Amora w Orfeuszu i Eurydyce produkcji Marka Morrisa. W grudniu rolę Mirandy w barokowym pastiszu Zaczarowana wyspa, śpiewając u boku Plácida Dominga pod dyrekcją Williama Christiego, „Lisette Oropesa jako Miranda po raz kolejny pokazała, że jest jednym z najbardziej promiennych (ale niestety niewykorzystanych) talentów w Met”. W sezonie 2012/2013 Oropesa została w końcu doceniona głównymi partiami, a więc rolą Gildy w Rigoletcie i Anusi w Falstaffie. Według The New York Times’a, „ujmująca sopranistka Lisette Oropesa, śpiewa z bezwysiłkowym wdziękiem i lirycznym pięknem”. W 2014 roku zaśpiewała u boku Jonasa Kaufmanna i Sophie Koch w nowej inscenizacji wyreżyserowanej przez Richarda Eyre’a. The New York Times zauważył, że „Jasna, imponująca sopranistka Lisette Oropesa jest słoneczną, ujmującą Sophie”.
Pierwsze lata w innych teatrach Kariera w operach stanowych oraz teatrach na kontynencie już od samego początku pozwoliła solistce na realizację poważnego repertuaru. Przyjmowała wyłącznie role tytułowe i główne. W roku 2008 wystąpiła na scenie opery w Nowym Orleanie oraz w Operze Arizońskiej jako Gilda w Rigoletcie. W 2009 w Operze Stanu New Jersey jako Łucja z Lammermooru. W 2010 z Walijską Operą Narodową jako Konstancja w Uprowadzeniu z seraju; z Operą Niemiecką nad Renem w przedstawieniu Turek we Włoszech; na Muzycznym Festiwalu Tanglewood jako Konstancja; na Festiwalu Ravinia jako Zuzanna w Weselu Figara; oraz na scenie opery w Nowym Orleanie znów jako Gilda, a w 2011 roku tamże jako Leïla w Poławiaczach pereł. W kwietniu i maju 2012 roku pojawiła się w Pittsburskiej Operze jako Konstancja w Uprowadzeniu z seraju, produkcji zaaranżowanej w prywatnym wagonie Baszy, pociągu Orient Express. W październiku 2012 ponownie z sukcesem odegrała rolę Łucji dla Opery Arizońskiej. W listopadzie wzbogaciła swój repertuar o rolę Kleopatry w barokowym Juliuszu Cezarze na deskach Teatru Operowego w Michigan. W roku 2013 zadebiutowała w roli Paminy w Czarodziejskim flecie w Grand Opera na Florydzie, jak zauważono: „Oropesa była fantastyczna w swoim przedstawieniu Paminy”, „Jej aria ‘Ach, ich fühl’s’ była naprawdę poruszająca”. Lato 2013 zaowocowało kontynuacją operowych wyzwań. Zaśpiewała partię Zuzanny w Weselu Figara na deskach opery w Santa Fe, jak zauważył James Keller, „Nic wieczorem nie przebiło jej wykonania 'Deh vieni, non tardar’ w akcie 4, w którym magią wypełniła wieczorne powietrze”. Następnie rolę Amalii w Zbójcach Verdiego dla Washington Concert Opera, w której „osiągnęła ostateczny triumf, śpiewając wypełnioną trylami część skomponowaną specjalnie dla Jenny Lind”. Została również wezwana w ostatniej chwili jako zastępczyni do roli Anusi w Falstaffie do opery w San Francisco. Po występach w MET na początku 2014 roku, letni kalendarz artystki to seria kolejnych występów: Stworzenie Świata Haydna w Nowym Jorku i Cleveland, Pasja według św. Mateusza w Chicago, Uprowadzenie z seraju w Bellingham i Waszyngtonie, i ponownie w Operze Arizońskiej tym razem jak Łucja oraz powtórka jej występu z 2010 roku w Weselu Figara na Festiwalu Ravinia. Operowe angaże obejmowały Anusię w Holenderskiej Operze Narodowej, Gildę na scenie Grand Théâtre w Genewie i Konstancję w Bawarskiej Operze Państwowej. Jej ostatni występ w 2014 był zarazem jej debiutem w Operze Los Angeles w roli Rosalby w przedstawieniu Daniela Catána.
Rozkwit kariery Rok 2015 rozpoczął się w Operze Paryskiej rolą Konstancji. Według OperaClick, „'Marten aller Arten’ zaśpiewała z wyrazistymi akcentami i zmysłowym aktorstwem”. Jej następny występ miał miejsce w Concertgebouw, gdzie została nagrodzona owacjami na stojąco za wykonanie „Caro Nome w nagrywanym dla radia przedstawieniu Rigoletto. Wróciła do domu w Nowym Orleanie, do roli Zuzanny. Według The New Orleans Advocate, „świetnie pokazała wszechstronność wokalną, od lśniącej koloratury młodej zakochanej kobiety aż do zakłopotania i gniewu wobec lubieżnych intencji swego zwierzchnika, hrabiego Almavivy”. Majowy występ to debiut w Córce pułku w Pittsburgh Opera gdzie jak donosił TribLive, „całkowicie pokonała zarówno wyzwania wokalne, jak i fizyczne wymagania inscenizacji Currana. Jej głos jest cudownie dopasowany do roli, ciepły i zaokrąglony w tonie, ale także czysty i błyszczący w koloraturze”. Jej kolejny angaż to Wesele Figara w San Francisco. Jak napisano, „Oropesa to urocza Zuzanna której głos przy cudownej delikatnej jakości, jednocześnie zachowuje siłę”. Kolejny niezwykle udany debiut to Traviata w Operze Filadelfijskiej. David Shengold pisał na łamach Opera News: „doszedłem do wniosku, że najbardziej satysfakcjonujące Violetty, jakie widziałem, to te, które odgrywały rolę nie w ‘Dialogu z Tradycją’, ale jakby żyjąc nią w tej chwili: Patricia Brooks, Nelly Miricioiu i Mary Dunleavy. Oropesa dołącza do tej grupy”. W listopadzie została wezwana jako zastępczyni na prawie wszystkie przedstawienia Rigoletta i Uprowadzenia z seraju do Bawarskiej Opery Państwowej w Monachium. Rok ten zakończyła rolą Gildy w Rigoletcie w Teatro Real w Madrycie, która została dosłownie nazwana „Triumfem”.
Rok 2016 rozpoczął pierwszy w jej karierze solowy recital w w Nowym Jorku. Według Anthony’ego Tommasiniego z The New York Times’a, „dała satysfakcjonujący występ” i „przyniosła niezwykłą świeżość tej muzyce”. W tamtym „roku koncertów” Lisette Oropesa dała ich całą serię, począwszy od Rzymu w Accademia Nazionale di Santa Cecilia i Requiem Faurégo, przez Baltimore i symfonię Niemieckie Requiem Brahmsa z Erikiem Owensem, po VIII Symfonię Mahlera z Yannickiem Nézet-Séguinem i Orkiestrą Filadelfijską. W kolejnym koncercie wystąpiła z Jamesem Conlonem w jego ostatnim sezonie na Cincinnati May Festival. Pojawiła się także w Monachium, występując na Nocy Festiwalowej UniCredit, co odnotował Süddeutsche Zeitung, „Zwłaszcza Lisette Oropesa trafiła swym krystalicznie czystym sopranem do serc publiczności”. Kolejną rolą operową, w której wystąpiła zyskując uznanie, była zupełnie nowa produkcja Les Indes galantes z Bawarską Operą Państwową. „Nienaganni soliści: znakomita gra w szlachetnych kantylenach i szybkiej koloraturze – Lisette Oropesa”. Następnie wróciła do stanu Waszyngton, gdzie ponownie wcieliła się w rolę Zuzanny z Wesela Figara w Waszyngtońskiej Operze Narodowej. „Pani Oropesa uczyniła tę godną uwagi rolę swoją własną, zręcznie i inteligentnie dostosowując się do każdego negatywnego zwrotu akcji z doskonałym wyczuciem teatru i jasnym, słonecznym sopranem”. Po krótkiej przerwie gwiazda udała się do Dallas, by zaśpiewać w Niemieckim Requiem z tamtejszą Orkiestrą Symfoniczną, wróciła do Waszyngtonu, gdzie wystąpiła jako Maria w Córce pułku w Waszyngtońskiej Operze Narodowej. Tym razem jej partnerem scenicznym była Sędzia Sądu Najwyższego Ruth Bader Ginsburg. Według Washington Jewish Week „Lisette Oropesa w dniu premiery była idealna w tej roli tak ściśle związanej z Beverly Sills i Dame Joan Sutherland. Śpiewała bezbłędne pasaże i koloraturę, grała w humorystycznej tradycji Carol Burnett, poruszała się jak prima balerina i wykorzystywała kolorystykę wokalną dla jak najlepszego efektu emocjonalnego. Jej pianissimo, crescendo i decrescendo zapierały dech w piersiach. Najwyraźniej Oropesa jest wschodzącą gwiazdą opery”. Śpiewaczka zakończyła rok, wracając do Rzymu, by zadebiutować w Teatro dell’Opera w Rzymie, wystąpiwszy w Rigoletcie. „doskonała Gilda”, napisano na łamach OperaClick, chwaląc nie tylko jej piękny liryczny sopran, ale także doskonałą, czytelną nawet w chwilach koloratury, dykcję i przekonujące aktorstwo.