Gudrun Pausewang (ur. 3 marca 1928 w Mladkovie, zm. 23 stycznia 2020 w BamberguSchriftstellerin Gudrun Pausewang ist tot .) – niemiecka pisarka i pedagog. Autorka ok. dziewięćdziesięciu powieści dla dorosłych, dzieci i młodzieży. W 1999 roku otrzymała Order Zasługi Republiki Federalnej Niemiec.
Życiorys Pausewang urodziła się w Mladkovie, we wschodnich Czechach. Miała pięcioro rodzeństwa, jej siostra Freya Pausewang również jest pisarką. W czasie II wojny światowej zginął jej ojciec. Po wojnie jej rodzina osiedliła się Niemczech Zachodnich. W 1948 roku ukończyła szkołę w Wiesbaden, a następnie uczyła się w instytucie pedagogiki w Weilburg. Po jej ukończeniu pracowała jako nauczycielka w szkole podstawowej i średniej. W 1956 roku wyjechała do Chile, gdzie uczyła w niemieckich szkołach przez pięć lat i dwa i pół roku w Wenezueli. W tym czasie podróżowała po Ameryce Środkowej, Północnej i Południowej. Odwiedziła m.in. Amazonię, Ziemię Ognistą, Peru, Boliwię, Kolumbię i Meksyk.
Pod koniec 1963 roku wróciła do Niemiec, gdzie dalej pracowała jako nauczycielka. Cztery lata później wyjechała ze swoim mężem Hermannem Wilcke do Kolumbii, gdzie przez pięć lat uczyła w Deutsche Schule Barranquilla. W 1972 roku wróciła do Niemiec ze swoim dwuletnim synem. Od tego czasu mieszka w Schlitz. Do przejścia na emeryturę w 1989 roku pracowała tam jako nauczycielka. Jednym z jej uczniów był późniejszy dziennikarz i pisarz Florian Illies. W 1998 roku uzyskała stopień doktora na Uniwersytecie we Frankfurcie nad Menem z rozprawą „Vergessene Jugendschriftsteller der Erich-Kästner-Generation”.
Jest autorką około dziewięćdziesięciu powieści dla dorosłych, dzieci i młodzieży. Wiele z nich dotyka kwestii Trzeciego Świata, ochrony środowiska i ruchu antynuklearnego. W latach 90. napisała serię książek dla młodzieży poruszających kwestię narodowy socjalizmu, którego skutki sama doświadczyła jako młoda osoba. Za swoją twórczość otrzymała wiele nagród literackich, w tym Deutscher Jugendliteraturpreis.
W powieści Die Wolke Pausewang opisuje doświadczenia ofiary promieniowania po super-GAU w niemieckiej elektrowni jądrowej. Na podstawie powieści nakręcono w 2006 roku film Chmura. W powieści Noch lange danach ponownie poruszyła ryzyko związane z technologią jądrową opierając się na katastrofie nuklearnej w Fukushimie.
Nagrody thumb|Gudrun Pausewang, 2008 1977: Buxtehuder Bulle za Die Not der Familie Caldera 1981: La vache qui lit za Ich habe Hunger – ich habe Durst 1981: Preis der Leseratten za Ich habe Hunger – ich habe Durst 1983: La vache qui lit za Die letzten Kinder von Schewenborn 1983: Buxtehuder Bulle za Die letzten Kinder von Schewenborn 1988: Deutscher Science Fiction Preis za Chmura 1988: Deutscher Jugendliteraturpreis za Chmura 1988: Kurd-Laßwitz-Preis za Chmura 1990: Bücherlöwe za Chmura 1998: George-Konell-Preis der Landeshauptstadt Wiesbaden 1999: Heinrich-Wolgast-Preis za Hörst du den Fluß, Elin? 1999: Order Zasługi Republiki Federalnej Niemiec 2009: Eduard-Bernhard-Preis des BUND Hessen za Chmura 2009: Großer Preis der Deutschen Akademie für Kinder- und Jugendliteratur e.V. Volkach 2017: Deutscher Jugendliteraturpreis
Dzieła
Przypisy
Linki zewnętrzne Dzieła Gudrun Pausewang w Deutschen Nationalbibliothek Dzieła Gudrun Pausewang w Deutsche Digitale Bibliothek Jana Mikota: Gudrun Pausewang zum 80. Geburtstag
Kategoria:Niemieccy twórcy literatury dziecięcej i młodzieżowej Kategoria:Niemieccy prozaicy XX wieku Kategoria:Niemieccy prozaicy XXI wieku Kategoria:Urodzeni w 1928 Kategoria:Zmarli w 2020