Seweryn Wachowski (ur. w 1859 w Mikołajówce, na Wołyniu, zm. 22 grudnia 1934 w Warszawie) – inżynier technolog i budowniczy kolei wschodniochińskiej, działacz społeczny.
Życiorys Ukończył studia na wydziale mechanicznym Instytutu Technologicznego w Petersburgu (1882). W l. 1886–1891 był technikiem na Kolei Fastowskiej (Фастовская железная дорога) na Ukrainie. W latach 1894–1897 był pomocnikiem inżyniera w trakcie budowy, a następnie kierownikiem odcinka Kolei Riazańsko-Uralskiej (Рязано-Уральская железная дорога)Технологический институт имени Ленинградского Совета рабочих, крестьянских и красноармейских депутатов, Биографии выпускников ТИ. Т.2 Ленинград 1928, с. 315. Jako bliski współpracownik Stanisława Kierbedzia uczestniczył w latach 1897–1910 w budowie a potem eksploatacji Kolei Wschodniochińskiej (Китайско-Восточная железная дорога)Anna Mistewicz, Kierbedź Stanisław / Кербедз Станислав Ипполитович(1844–1910) portal internetowy Polski Petersburg [dostęp 22 maja 2019]. Przez pewien czas był zastępcą głównego inżyniera Aleksandra I. JugowiczaChiny w oczach Polaków, pod red. Józefa Włodarskiego, Kamila Zeidlera, Marcelego Burdelskiego, Gdańsk 2010, s. 74 wersja elektroniczna, i zaprojektował jeden z najtrudniejszych i najdłuższych odcinków linii zachodniej prowadzącej od granicznej stacji Mandżuria do Harbina. Kierbedź powierzył mu zorganizowanie floty handlowej Kolei Wschodniochińskiej. W tym celu Wachowski został oddelegowany do Belgii, gdzie zawarł kontrakt na specjalnie dla tej floty budowane statki oraz barki o niewielkim zanurzeniu, nadające się do wykorzystania na rzece Sungari. Statki te dostarczono w częściach do Władywostoku, i dalej koleją do Imanu Ussuryjskiego, gdzie były montowane, załadowywane towarami i wysyłane drogą wodną do HarbinaJerzy Czajewski, Zbigniew Tucholski, Inżynier Seweryn Wachowski. Twórca żeglugi parowej Towarzystwa Kolei Wschodniochińskiej na rzece Sungari, Warszawa 2022. W stosunkowo krótkim czasie Wachowski zdołał uruchomić 18 statków, 4 kutry motorowe, 40 barek stalowych i 20 barek drewnianych oraz pogłębiarkę. Flotę tę Rosjanie utracili podczas wojny z JaponiąZbigniew Penkalski, Życie codzienne naszych antenatów 1794 -1945, s. 28, 115, publikacja elektroniczna. W trakcie pracy w Kolei Wschodniochińskiej mieszkał w Harbinie, i tam aktywnie uczestniczył w życiu tamtejszej kolonii polskiej, był m.in. prezesem miejscowego Rzymsko-Katolickiego Towarzystwa Dobroczynności i jednym z inicjatorów budowy kościoła parafialnegoKim Yong-Deog, Życie kulturalne Polaków w Mandżurii w latach 1897-1947, "Poskriptum polonistyczne" t. 2 (6), 2010, s. 118-119, wersja elektroniczna.
W 1904 przeniósł się do Petersburga. W 1912 był tam dyrektorem przedstawicielstwa Tow. Machin i Odlewów K. Rudzki i S-ka w WarszawieJerzy Czajewski, Zbigniew Tucholski, Wachowski Seweryn, Giganci Nauki - biogramy [dostęp 7.07.2025]. Po wybuchu I wojny światowej był działaczem i członkiem Komitetu Głównego Polskiego Towarzystwa Pomocy Ofiarom WojnyDariusz Tarasiuk, Polskie Towarzystwo Pomocy Ofiarom Wojny, portal internetowy Polski Petersburg [dostęp 22 maja 2019]. Na przełomie 1918–1919 przebywał w Kijowie; został wzięty jako zakładnik przez bolszewików, ale udało mu się uciec.
W niepodległej Polsce zamieszkał w Warszawie, gdzie w 1920 założył warsztat wyrobów mechanicznych, maszyn i lokomotyw. Od 1921 był prezesem i współzałożycielem Belgijsko-Polskiego Tow. Handlowo-Przemysłowego „Belpol” Sp. Akc. Był także przedstawicielem na Polskę, Finlandię, Estonię, Łotwę, Rosję i Ukrainę zakładów John Cockerill w Seraing (oferował konstrukcję stalowe i szyny kolejowe, lokomotywy, maszyny parowe, silniki spalinowe, statki, a także armaty, pancerze do okrętów i fortyfikacji oraz wieże pancerne). W latach dwudziestych piastował honorowy urząd Sędziego Sądu Handlowego w WarszawieKsięga Pamiątkowa Inżynierów Technologów Polaków – wychowańców Instytutu Technologicznego w Petersburgu (W rocznicę stulecia uczelni), Warszawa 1933, s. 72. Był także rewidentem Izby Przemysłowo-Handlowej w WarszawieObwieszczenie Izby Przemysłowo • Handlowej w Warszawie, "Monitor Polski" nr 29 z 5 lutego 1929, s. 1. W latach 1930. był prezesem warszawskiego koła Stowarzyszenia Techników Polskich, oraz członkiem jego sekcji skupiającej wychowanków Instytutu Technologicznego w PetersburguSprawozdanie z działalności Stowarzyszenia Techników Polskich w Warszawie za rok 1933, "Wiadomości Związku Polskich Zrzeszeń Technicznych" R. 10, z. 1 z marca 1934, s. 4, 29.Od 1929 wchodził w skład zarządu Giełdy Mięsnej w Warszawie. Od 1930 pełnił funkcję ławnika magistratu i członka zarządu Gazowni Miejskiej m.st. Warszawy.
Pochowany został wraz z żoną na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie, kwatera 284a-wprost rząd 4, miejsce 12.
Rodzina Syn polskiego ziemianina Marka Józefa, i Erazmy z Dzięciołowskich, mąż Jadwigi z Sommersów (1862-1931), ojciec inżyniera Zygmunta, przedwojennego kierowcy rajdowego i rzeczoznawcy Automobilklubu Polskiego.
Przypisy
Kategoria:Członkowie Polskiego Towarzystwa Pomocy Ofiarom Wojny Kategoria:Polscy inżynierowie Kategoria:Absolwenci Petersburskiego Instytutu Technologicznego Kategoria:Polscy działacze społeczni Kategoria:Ludzie związani z Wołyniem Kategoria:Ludzie związani z Petersburgiem Kategoria:Ludzie związani z Warszawą Kategoria:Ludzie związani z kolejnictwem Kategoria:Urodzeni w 1859 Kategoria:Zmarli w 1934