Pierre Brice, właśc. Pierre Louis baron Le Bris (ur. 6 lutego 1929 w Breście we Francji, zm. 6 czerwca 2015 w Paryżu) – francuski aktor teatralny, filmowy i telewizyjny, reżyser, scenarzysta, producent filmowy, piosenkarz, model, autor tekstów oraz działacz charytatywny. Odtwórca kultowej roli Winnetou z popularnej w latach 60. serii niemiecko-włosko-jugosłowiańskich westernów o wodzu Indian Apaczów. We Francji był mało znany, największą popularność osiągnął w Austrii, Niemczech, Hiszpanii, we Włoszech oraz w krajach byłego bloku wschodniego.

Życiorys Wczesne lata Urodził się w Breście w starej bretońskiej rodzinie o szlacheckich korzeniach jako drugie dziecko oficera marynarki. W czasie II wojny światowej razem z matką i starszą siostrą Yvonne musiał uciekać przed bombardowaniami do małej miejscowości Lesneven i szukać schronienia u ciotki.

W wieku 15 lat wstąpił do francuskiego ruchu oporu, gdzie był kurierem. Po II wojnie wyjechał do Algierii; walczył też na wojnie w Indochinach. Po powrocie do Francji w 1951 został odznaczony trzema medalami za odwagę, a w uznaniu zasług dla kraju − orderem francuskiej Legii Honorowej.

thumb|Brice (2004)

Kariera Po II wojnie światowej pracował jako model. Po zakończeniu kariery wojskowej zainteresowało go aktorstwo. Zawodu uczył go rosyjski aktor Grigorij Chmara. Zadebiutował przed kamerą w 1955 w filmie przygodowym Będzie ciężko (Ça va barder, 1955) u boku Jeana Carmeta. Potem pojawił się jako gracz w komedii Siódme niebo (Le septième ciel, 1958) z Danielle Darrieux i Alberto Sordi, jako Bernard w dramacie Oszuści (Les tricheurs, 1958) z udziałem Jeana-Paula Belmondo, dramacie Zwierciadło o dwóch twarzach (Le miroir à deux faces, 1958) z Michèle Morgan i Bourvilem oraz dramacie Słodkie ekstazy (Douce violence, 1962).

Zagrał też Jana Ketusky'ego (czyli Jana Skrzetuskiego) we włoskiej ekranizacji powieści Henryka Sienkiewicza Ogniem i mieczem (Col ferro e col fuoco, 1962).

W 1962 roku został odkryty na Festiwalu Filmowym w Berlinie przez producenta Horsta Wendlandta. Sławę i uznanie przyniosły mu role w filmach o Winnetou w serii niemiecko-włosko-jugosłowiańskich westernów. Seria produkcji inspirowanych powieściami Karola Maya została rozpoczęta w latach 60. i odniosła olbrzymi sukces. Ostatni odcinek Winnetous Rückkehr nakręcono w 1998.

Życie prywatne W 1981 poślubił Hellę Krekel, z którą mieszkał na przedmieściach Paryża od 1978 roku.

Był zdeklarowanym przeciwnikiem faszyzmu i nazizmu. Za najważniejsze wartości uznawał pokój, wolność, tolerancję i godność człowieka.

Za działalność charytatywną w UNICEF odznaczony w 2000 nagrodą Thomasa More’a. Doceniono zorganizowanie konwoju pomocy dla dzieci-ofiar min przeciwpiechotnych w Kambodży.

20 września 2004 wydał w Niemczech autobiografię Winnetou und Ich (Winnetou i ja) w wydawnictwie Gustav Lübbe Verlag.

Zmarł w wieku 86 lat w podparyskim szpitalu wskutek zapalenia płuc. Jest pochowany na cmentarzu w podmonachijskiej miejscowości Gräfelfing.

Filmografia Siódme niebo (Le septième ciel) (1958) Oszuści (Les Tricheurs) (1958) – Bernard Lustro o dwóch twarzach (Le Miroir à deux faces) (1958) – Jacques Szminka do ust (Il rossetto) (1960) - Gino Luciani Skarb w Srebrnym Jeziorze (Der Schatz im Silbersee) (1962) – Winnetou Ogniem i mieczem (Col ferro e col fuoco) (1962) – Jan Skrzetuski Niepokonany jeździec (L'invincibile cavaliere mascherato) (1963) – Don Diego Zorro contro Maciste (1963) – Zorro Winnetou: Złoto Apaczów (Winnetou 1. Teil) (1963) – Winnetou Winnetou II: Ostatni renegaci (Winnetou 2. Teil) (1964) – Winnetou Winnetou w Dolinie Sępów (Unter Geiern) (1964) – Winnetou Winnetou i Old Shatterhand (Old Shatterhand) (1964) – Winnetou Winnetou III: Ostatnia walka (Winnetou – 3. Teil) (1965) – Winnetou Winnetou i król nafty (Der Ölprinz) (1965) – Winnetou Winnetou i Old Surehand (Old Surehand) (1965) – Winnetou Winnetou i Apanaczi (Winnetou und das Halbblut Apanatschi) (1966) – Winnetou Waleczni przeciw rzymskim legionom (Dacii) (1966) – Septimius Servus Winnetou i Old Firehand (Winnetou und sein Freund Old Firehand) (1966) – Winnetou Winnetou w Dolinie Śmierci (Winnetou und Shatterhand im Tal der Toten) (1968) – Winnetou Lalka gangstera (La Pupa del gangster) (1971) – komisarz Salvatore Lambelli Mój przyjaciel Winnetou (1980) – Winnetou Zwariowane świry (Zärtliche Chaoten) (1987) – Winnetou Laserowa misja 2 (Der blaue Diamant) (1993) – Pierre Latouche Powrót Winnetou (Winnetous Rückkehr, TV) (1998) – Winnetou Das Traumhotel (serial telewizyjny) (2004–2010) – Pierre Fontanne

Dyskografia Albumy 1995: Gefühle (wyd. Herzklang) 1977: Winnetou Du Warst Mein Freund 2005: Die Leichtigkeit des Seins Palomy Würth (duet w piosence „Mon coeur, je t’aime tant”)

Single 1965: „Ich Steh' Allein” / „Ribanna” (wyd. Decca) 1966: „Die Nacht Beginnt” / „Lonely” (wyd. CBS) 1966: „Keiner weiß den Tag” / „Wunderschön” (wyd. Decca) 1966: „Du Bist Schön” / „Es Ist Vorbei” (w duecie z Anne Jurką) 1974: „Ich Steh Allein” (wyd. Decca) 1976: „Faire l’amour” / „Mehr als alles kann man nicht geben” (wyd. M (24)) 1991: „Wir sind die Welt” (wyd. Dino Music) 1995: „Mein Herz Liegt Auf Der Bühne” (wyd. Herzklang) 1995: „Eine Rose Für Dich” (wyd. Herzklang) 2007: „Du bist für mich die große Liebe” (wyd. White Records / Sony BMG Music Entertainment)

Nagrody i nominacje Rok Nagroda Kategoria Film Rezultat 1964 Nagroda „Bravo” Brązowa statuetka Bravo Otto dla najlepszego aktora – Wygrana Bambi Najlepszy aktor – międzynarodowy Winnetou: Złoto Apaczów (1963) Nominacja 1965Nagroda „Bravo” Złota statuetka Bravo Otto dla najlepszego aktora – Wygrana 1966 Złota statuetka Bravo Otto dla najlepszego aktora – Wygrana1967 Złota statuetka Bravo Otto dla najlepszego aktora – Wygrana Bambi Najlepszy aktor – międzynarodowy Winnetou II: Ostatni renegaci (1964)Winnetou III: Ostatnia walka (1965)Winnetou i Old Firehand (1966) Wygrana 1968 Nagroda „Bravo” Brązowa statuetka Bravo Otto dla najlepszego aktora – Wygrana 1969 Złota statuetka Bravo Otto dla najlepszego aktora – Wygrana 1970 Złota statuetka Bravo Otto dla najlepszego aktora – Wygrana 1971 Złota statuetka Bravo Otto dla najlepszego aktora – Wygrana 1972 Srebrna statuetka Bravo Otto dla najlepszego aktora – Wygrana 1976 Złota statuetka Bravo Otto dla najlepszego aktora – Wygrana 1977 Złota statuetka Bravo Otto dla najlepszego aktora – Wygrana 1978 Brązowa statuetka Bravo Otto dla najlepszego aktora – Wygrana 1987Bambi Nagroda jubileuszowa – reprezentacja lat 60. XX wieku – Wygrana 1990 Niezniszczalna gwiazda – Wygrana

Odznaczenia Kawaler Legii Honorowej (2007, Francja) [dostęp 24 lipca 2011] Krzyż Wojenny 1939–1945 (Croix de Guerre, Francja) Krzyż Zasługi I Klasy Orderu Zasługi Republiki Federalnej Niemiec (1992, Niemcy)

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne

Kategoria:Francuscy aktorzy filmowi Kategoria:Francuscy aktorzy teatralni Kategoria:Francuscy aktorzy telewizyjni Kategoria:Francuscy wokaliści Kategoria:Kawalerowie Legii Honorowej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Wojennym (Francja) Kategoria:Odznaczeni Orderem Zasługi Republiki Federalnej Niemiec Kategoria:Ludzie urodzeni w Breście Kategoria:Urodzeni w 1929 Kategoria:Zmarli w 2015