Bruce Mather (ur. 9 maja 1939 w Toronto) – kanadyjski kompozytor, pianista i pedagog.
Życiorys W latach 1953–1959 studiował w w Toronto grę fortepianową u oraz teorię muzyki i kompozycję u , i Johna Weinzweiga. Następnie w latach 1959–1962 kontynuował studia w Konserwatorium Paryskim pod kierunkiem Dariusa Milhauda (kompozycja), (kontrapunkt i fuga), Oliviera Messiaena (analiza muzyczna) i Lazare’a Lévy’ego (fortepian). W 1960 uczestniczył w Międzynarodowych Letnich Kursach Nowej Muzyki w Darmstadcie, podczas których był w kontakcie z Pierre’em Boulezem. W 1964 uzyskał tytuł Master of Arts (MA) na Uniwersytecie Stanforda, a w 1967 tytuł doktora (DMus) na Uniwersytecie w Toronto.
W 1966 został profesorem kompozycji, analizy muzycznej i harmonii na montrealskim Uniwersytecie McGilla, gdzie wykładał aż do odejścia na emeryturę w 2001. W latach 1978–1979 był także profesorem wizytującym w Konserwatorium Paryskim.
W latach 80. prowadził kameralny zespół muzyki współczesnej (McGill Contemporary Music Ensemble). Jako pianista występował głównie z repertuarem współczesnym, także w duecie fortepianowym ze swoją żoną Pierrette LePage.
Jest dwukrotnym laureatem prestiżowej kanadyjskiej nagrody przyznawanej kompozytorom współczesnej muzyki kameralnej – – za Musique pour Champigny (1979) i za Yquem (1993). W 2000 roku został nagrodzony za całokształt twórczości Nagrodą Serge’a Garanta, ufundowaną przez Fundację Émile’a Nelligana.
Twórczość W twórczości Mathera wyraźnie odczuwalny jest wpływ kultury francuskiej, zwłaszcza poezji. W jego kompozycjach na pierwszy plan wysuwają się sensualne walory brzmieniowe nowoczesnego języka dźwiękowego. Od końca lat 70. komponuje utwory mikrotonalne, wykorzystując między innymi ćwierćtonowe różnice stroju pomiędzy takimi samymi instrumentami lub naturalne niuanse intonacyjne w instrumentach dętych i smyczkowych.
Wybrane kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Utwory orkiestrowe Koncert fortepianowy, 1958 Elegy, na saksofon altowy i orkiestrę smyczkową, 1959 Symphonic Ode, 1964 Orchestral Piece 1967, (wersja na wielką orkiestrę, 1966–1967) Ombres, 1967 Music for Vancouver, na małą orkiestrę, 1969 Musique pour Rouen, na 12 instrumentów smyczkowych, 1971 Musigny, na wielką orkiestrę, 1980 Scherzo, na małą orkiestrę, 1987–1988 Dialogue pour Trio Basso et Orchestre, na altówkę, wiolonczelę, kontrabas i orkiestrę, 1988 Tallbrem Variations, na 5 perkusji i orkiestrę, 1994 Quarts de Chaume, na orkiestrę smyczkową, 1998
Utwory kameralne Sonata na 2 fortepiany, 1970 Muzyka na organy, róg i gongi, 1973 Mandola, na mandolinę i fortepian, 1974 Eine kleine Bläsermusik, na flet, obój, klarnet, rożek francuski i fagot, 1975 Clos de Vougeot, na 4 perkusje, 1977 Coulée de serrant, na harfę i fortepian, 1980 Gattinara, na altówkę i perkusję, 1982 Elegy, na flet, flet altowy, wiolonczelę, fortepian i perkusję, 1983 Barbaresco, na altówkę, wiolonczelę i kontrabas, 1984 Clos d’audignac, na marimbę solo i 3 perkusje, 1984 Viola Duet, na 2 altówki, 1987 Standing Wave, na klarnet, wiolonczelę, fortepian i perkusję, 1994 Advanced Harmony, na zespół instrumentów dętych drewnianych, 1995 Quintette, na klarnet i kwartet smyczkowy, 1995 Quatre Études, na cymbały i marimbę, 1996 Doisy Daëne, na flet i fortepian, 1997 Violin Duet, na 2 skrzypiec, 1998 Quintet na 4 saksofony i fortepian, 1999 Sancerre, na harfę i klawesyn, 1999 Four Études, na 6 perkusji, 2001 Trio na skrzypce, wiolonczelę i fortepian, 2002 Music for San Francisco, na wiolonczelę i zespół, 2005 For Amie Watson, na wibraforn, dzwony rurowe i 13 krowich dzwonków, 2006
Utwory mikrotonowe Régime Onze, na 2 fortepiany, 1978 Ausone: wersja A, na flet solo, 1979 wersja B, na flet i 2 harfy, 1979 wersja C, na flet, 2 harfy, 2 gitary i sekstet smyczkowy, 1979 Sassicaia, na klarnet i fortepian, 1981 Poème du délire, na 3 fortepiany, 1982 Señorio de Sarria, na 2 gitary, 1985 Vouvray, na obój i harfę, 1986 Aux victimes de la guerre de Vendée, na róg, 2 fortepiany i taśmę, 1990 Saumur, na klawesyn, 1990 Yquem, na 4 fale Martenota i 4 fortepiany, 1991 Romance, na fagot i syntezator, 1992 Deux Pièces pour Ondes Martenot et piano en seizièmes de ton, na fortepian szesnastotonowy i fale Martenota, 2004 65 Takte für Robert Aitken, na 2 flety, 2004
oraz pięcioaktowa opera La princesse blanche z librettem Renalda Tremblaya wg R.M. Rilkego (1993), a także liczne utwory wokalne, wokalno-instrumentalne i na instrumenty solowe.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Kanadyjscy kompozytorzy Kategoria:Kompozytorzy XX wieku Kategoria:Kompozytorzy XXI wieku Kategoria:Ludzie związani z Montrealem Kategoria:Ludzie urodzeni w Toronto Kategoria:Urodzeni w 1939 Kategoria:Absolwenci Konserwatorium Paryskiego